(For the English version ⬇️)

Bir motora ihtiyacım var.

-Daha önce hiç motor kullandın mı?

Hayır.

-Tamam o zaman, sana eğitim vermeliyim.

Olur, peki. Ne zaman ve ne kadar sürer?

-Şimdi! Şuraya anahtarı sokup buradan gaz veriyorsun. Eğitim bitti.

Müthiş.

İş güvenliği uzmanı olmadığı belli olan acente sahibi ile bu verimli eğitimden sonra, 2 hafta boyunca sadece bir kere düşmeyi başararak kullandığım motora atlayıp adanın her yerini keşfe çıkıyorum.

İnternet bir çekiyor, bir çekmiyor. Sürekli kayboluyorum ve inanılmaz güzel yerler buluyorum.

Kayboldukça buluyorsun, aynı hayatta olduğu gibi. (Derin…)

Ama karma meselesi mühim, onu anlıyorum bir gün. Yolda gördüğüm güzel köpek yavrusunu severken bir adam beni durdurup “nereye gidiyorsun?” diyor, “bilmiyorum” diyorum “dolanıyorum sadece.”

“O zaman gel, seni çok güzel bir kafeye götüreceğim,” diyor. Neden tanımadığım bir adamın beni güzel bir kafeye götürmesini isteyeyim ki? Ama kahve de mühim ve tamam diyorum, belki yol tarifi alırım. Adanın her yeri orman gibi zaten ama bu gizemli yabancı (Baudelaire’e selam) daha büyülü bir yere götürüyor beni, dev vanilla ağaçlarının olduğu bir yer. (Vanilla ağaçmış onu da bu sayede öğreniyorum.)

Ve bu adam beni bu güzel ormandaki kafede bırakıp gidiyor. Ayrılırken “sana sarılabilir miyim” diye soruyor. Hayır diyorum (ne münasebet).

O gittikten sonra kafe çalışanına “bu adam sizin için sokaktan müşteri mi topluyor?” diye soruyorum. “Hayır, tanımıyoruz,” diyor. “Karmasını dengelemek için iyilik yapıyordur,” diyor.

nE?

Batılı (Doğunun Batısı) zihnim bunu idrak etmekte zorlanıyor. Ve boş veriyorum.

Birkaç gün sonra ise karmaya olan inançsızlığım başıma büyük iş açıyor. Yine motorla turistik olmayan yerlere giderken özellikle şelalelerin yolunu takip ediyorum ve muhteşem bir şelalenin başında hayran hayran bakarken, yine yanıma bir adam yaklaşıyor. “İstersen fotoğrafını çekebilirim,” diyor. Evet tabii, ya telefonumu çalacaksın ya da para isteyeceksin diye düşünüp “gerek yok, teşekkür ederim” diyorum. İçimden geçen bu kötü düşünceyi sorgulamıyorum bile, bu bana en mantıklı şey gibi görünüyor. Sadece 30 saniye sonra telefonumu bir kayanın üzerine koyup kendi fotoğrafımı şelalenin önünde çekmeye çalışırken telefon gözlerimin önünde kayalıklardan aşağıya yuvarlanarak suyun dibini boyuyor.

Telefon her şey demek, bütün kredi kartları bilgilerim, para çekmek için gerekli mobil onaylar, seyahat ayarlamaları her şeyim onun içinde…

Ve az önce telefonumu çalabileceğini düşündüğüm adam saatlerce telefonun suyunun içinden çıkarabilmek için benimle birlikte nehrin dibine dalıyor. Beni teskin etmek için bana kahve getiriyor.

İşte o an anlıyorum zihnimin “gerçek” hayatımda ne kadar kirlendiğini, insanlara ne kadar önyargıyla baktığımı, kendimi korumak adına ne kadar yorulduğumu.

Velhasıl bu bana iyi bir ders oluyor… Yukarıdaki o fotoğraf o şelaleden değil ama Bali’ye yolunuz düşerse, müthiş şelaleleri takip etmeyi ve yabancılara az da olsa güvenmeyi unutmayın.

My Trial with Karma: Bali 🌱

I need a motorcycle.

• Have you ever ridden a motorcycle before?

No.

• Alright then, I should give you some training.

Sure, okay. When and how long will it take?

• Now! Just insert the key here and give it gas from here. Training is over.

Fantastic.

After this efficient training with an agent who clearly isn’t a safety expert, I hop on the motorcycle, which I managed to fall off only once in two weeks, and set off to explore the island.

The internet keeps cutting in and out. I keep getting lost and finding incredibly beautiful places.

You find things as you get lost, just like in life. (Deep…)

But the matter of karma is important, and I’ll understand that one day. While I’m petting a beautiful puppy I see on the road, a man stops me and asks, “Where are you going?” I say, “I don’t know. I’m just wandering around.”

“Then come with me, I’ll take you to a very nice café,” he says. Why would I want a stranger to take me to a nice café? But coffee is important too, so I agree, maybe I’ll get directions. The whole island is like a forest anyway, but this mysterious stranger (a shout-out to Baudelaire) takes me to an even more magical place, a spot with giant vanilla trees. (I learn that they’re vanilla trees through this experience.)

And then this man leaves me at the café in this beautiful forest. As he’s leaving, he asks, “Can I hug you?” I say no (why on earth?).

After he leaves, I ask the café staff, “Is this man collecting customers for you from the street?” They reply, “No, we don’t know him.” “He must be doing it to balance his karma,” they say.

What?

My Western (Eastern-Western) mind struggles to grasp this. And I let it go.

A few days later, my disbelief in karma gets me into big trouble. While I’m following the path to waterfalls in less touristy areas on the motorcycle, a man approaches me again as I’m admiring a magnificent waterfall. “If you want, I can take a photo for you,” he says. I think, “You’re either going to steal my phone or ask for money,” so I reply, “No thanks, I’m good.” I don’t even question this negative thought; it seems the most logical thing to do. Just 30 seconds later, as I’m trying to take a photo of myself in front of the waterfall with my phone on a rock, the phone tumbles off the rocks and into the water.

The phone is everything—credit card information, mobile approvals needed for withdrawing money, travel arrangements, everything is in it…

And the man I just suspected might steal my phone dives into the river with me for hours to retrieve it from the water. He brings me coffee to comfort me.

That’s when I realize how polluted my “real” life has become, how much prejudice I have towards people, and how exhausted I am from trying to protect myself.

In summary, this is a good lesson for me… The photo above is not from that waterfall, but if you find yourself in Bali, don’t forget to follow the amazing waterfalls and trust strangers a little.